Чат Ⅲ

Охрана, краса России!

Я мужык-беларус, —
Пан сахі і касы;
Цёмен сам, белы вус,
Пядзі дзве валасы.
Бацькам голад мне быў,
Гадаваў і карміў,
Бяда маткай была,
Праца сілу дала.
Хоць пагарду цярплю, —
Мушу быць глух і нем;
Хоць свет хлебам кармлю,
Сам мякіначку ем.
З цяжкай працы маей
Карыстаюць усе,
Толькі мне за яе
Няма дзякуй нідзе.
Глянь, высокенькі бор,
Вокам нельга прабіць;
Загудзеў мой тапор, —
Як блін, поле ляжыць.
Сошку з вышак сцягнуў,
Кабылічку ўшчаміў,
Плечы трохі прыгнуў, —
Лес на пахань зрабіў!
Дый засеяў кусок,
Потым з жонкай пажаў...
Пан пшанічкі тачок —
Люба глянуць — наклаў.
Дык вось, людцы, які
Я мужык-беларус!
Пад ілбом сінякі,
Цёмен сам, белы вус.
Эй, каб цёмен не быў,
Чытаць кніжкі умеў, —
Я б і долю здабыў,
Я б і песенькі пеў!
Я б патрапіў сказаць,
Што і я — чалавек,
Што і мне гараваць
Надаела ўвесь век.

Акоў паломаных жандар,
Сліўнем зарыўшыся ў нарў,
Сядзіць расейскі чынадрал,
«Слуга оцечаству, цару».
Ён сніць былую моц і шыр:
Цары, царыцы, цэрквы, трон,
Пагромы, катаргі, Сібір...
О, Русь, прымі раба паклон!
Табе такой служыць па гроб
Ня кіну я, і «расцярзаць»
Ня дам дзяржаўнасці «оплот»,
Цябе, «единую», о, маць!
Здарма ж двуглавы твой арол
Праз векі ў кіпцюрах трымаў
Мільёны ўбогіх хат і сёл,
Рабоў мільёны?.. Нездарма!
У твой ланцуг былі, о Русь,
Уплецены з усіх бакоў
Украйна, Польшча, Беларусь
і сотня іншых «языкоў».
Цяпер, што бачу я кругом?
Пасад маўклівы збуран скрозь...
Рэспублікі!? Ды з «языком»
З іх лезе кожная ўсур’ёз.
А ты, о рускі мой «язык»!
Мой «общарускі», што з табой?
Табе слухмян быў мал, вялік,
Быў славен ты сваёй кляцьбой.
Табой сам самадзержац цар
Пісаў ланцужны свой закон,
Што маці-Русь есі жандар
Усёй Эўропы!..
і свой сон
Сніць далей гэты царадвор,
Калі надыдзе яму дзень,
ізноў пад лёзгат царскіх шпор
Свой распасцерці чорны цень.
Ён, гэты скінуты сатрап,
Ня знае, што ў свабодзе жыць;
Яму дай вісельню, дый каб
На ёй «языкі» ўсе ўшчаміць.
Не па нутру, як смерць, яму,
Што беларускае дзіцё
Бяжыць у сцюжную зіму
У школку пазнаваць жыццё.
Спужаўся, што хлапчук ў лапцёх,
Напоўадзеты вёскі сын,
У роднай мове ўчыцца змог?..
О, стыдна, рускі «гражданін»!
Язык твой царскі ён табе
Ня выража, спакойны будзь!
Цябе тваім жа у кляцьбе
Ён не забудзе памянуць.
Былых ня выклічаш вякоў
і ты, Масквы кароннай гразь,
Парваных ня скуеш акоў,
З якой брахнёю ня вылазь!

Важна рэй Ігнат Буйніцкі
Ў танцах нашых водзіць,
Аж здаецца – усё чыста
Хадыром з ім ходзіць.
Калі пусціцца скакаці, –
Ажна сэрца скача;
Лепшых танцаў і ўвесь Піцер
Бадай што не бачыў.
Ці «Мяцеліца», ці «Юрка»,
«Мельнік», ці «Антошка», –
Ўсё ў яго сыходзіць гладка,
Не змыліць ні трошка.
Пад дуду і пад цымбалы
Топне, прыспявае...
Сцеражыцеся, ўсе людзі:
Беларус гуляе!
Не ўнімайся ж і скачы нам,
Покі сілы хваціць,
Мо пачнуць і думкі нашы
Весялей скакаці!

Какое поэтическое утро...

Ещё!
Недавно друг вернулся из АТО, рассказывал историю.
Насели на них как-то кадыровцы с удмуртами — головы поднять не дают, аж земля от залпов чебурашек плавится. Вдобавок ко всему под вечер накрыли залпом "Ярсов". А там у каждой ракеты десять разделяющихся боеголовок с ядерными зарядами. но мы крепко стояли и ни одного сантиметра родного котла сдавать не собирались!
И вот прилетела к нам в окоп "Булава", да не разорвалось — рашисткая вата забыла детонатор взвести. Пригляделись мы, а на той булаве надпись "Чем смог, тем помог. Слава Украине!!!".
С нами был один вояка — Тарасом звали, здоровенный черт, метра под четыре ростом, кулак с мою голову. Он раньше ракетчиком служил, так быстро разобрался, нужные провода в булаве замкнул и вантый детонатор взвел. Потом покушал, помолился в путь, надел батины шаровары, взвалил булаву на плечи и побежал с ней в сторону сепаров, с каждым шагом ускоряясь. Больше мы его не видели. Только потом знакомые рассказывали, будто Тарас тот в ростовском Магните охранником устроился...

Никогда мы не будем сытые,
Никогда не будем одетые,
Пусть голодные,неумытые,
Но зато на Майдане воспетые.
Никогда мы не будем умными,
Никогда не будем богатыми,
Но зато торговать не будем мы
Никогда с москалями клятыми.
Ну и пусть,что смешные пенсии,
И зарплаты как в Средней Азии,
Верим мы в европейские ценности,
Поклоняемся гей-демократии.
Пусть запасы кончаются золота,
Лоб покрылся от грабель шишками,
Мы бухаем "коктейли Молотова",
Заедаем всё это покрышками.
Мы умеем питаться помоями,
Крутим дули ручками сальными,
Пусть умрём-но зато "Хероями",
На всю голову, блять, уникальными!!!

Я своего покормил!